Πάλι θα αναφερθώ στην αγωνία και την εσωτερική πάλη για τελειότητα. Για την απόλυτη
εξειδίκευση και την αέναη προσπάθεια να ανεβούμε ψηλότερα σε μια νοητή σκάλα που θα
μας φτάσει πού? Και γιατί?
Μιλώ για την εργασία και την κοινωνική θέση, που από παιδιά, οι γονείς (όχι όλοι φυσικά,
κάποιοι από αυτούς) οι “δάσκαλοι”, οι “καθοδηγητές” μας σπρώχνουν να ανεβούμε, να
σκαρφαλωσουμε αν είναι ανάγκη, με όποιο κόστος. Οπότε διαρκώς μας μιλούν για
μεταπτυχιακά, διδακτορικά, επιμορφώσεις. Και κατόπιν αυτών και πάλι να αισθανόμαστε
πως δεν είμαστε έτοιμοι – ή χρειαζόμαστε κι άλλα εφόδια.
Αγαπώ την γνώση, αλλά την γνώση αυτήν που στόχο έχει να είναι ο καθένας μας καλύτερα
με το “μέσα” του, να κάνει το εσωτερικό του ταξίδι με ηρεμία και χαρά.
Και για το όποιο “λάθος” στην εργασία ή στην συναναστροφή να σκύψουμε με αγάπη πάνω
από το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας να μας χαϊδέψουμε νοητά και να πούμε την
επόμενη φορά θα το κάνεις καλύτερα.
ΜΠΟΡΩ λοιπόν και τα έχω ΚΑΤΑΦΈΡΕΙ, αυτό θα λες στον εαυτό σου με βοηθό την
υπέροχη ρεφλεξολογία.