Στο πρώτο στάδιο της ανάπτυξης μας όλες μας οι ανάγκες ικανοποιούνται αυτόματα από τους γονείς αρκεί να διαμαρτυρηθούμε. Όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις ανάγκες μας και δεν περιμένουμε έξωθεν βοήθεια.
Μαθαίνουμε? Ή μήπως απλά δεν μεγαλώνουμε όσο κι αν προχωρά η ηλικία μας και συνεχίζουμε να απαιτούμε να έρθει η βοήθεια, η λύση, η λύτρωση, η σωτηρία απ’ έξω? Πάντα απ’ έξω…
Κι όμως μέσα μας είναι το θαύμα, μέσα μας είναι η τελειότητα, μέσα μας είναι η λύση. Ναι ο δρόμος είναι πιο δύσκολος αλλά και απείρως ομορφότερος.
Μα δεν μας λέμε συχνά πως είμαστε ολόκληροι, αυθύπαρκτοι, ένα μικρό θαύμα ή το λέμε διαρκώς, απλούστατα γιατί δεν το πιστεύουμε.
Αν δεν υπάρχει λοιπόν ένας πανίσχυρος άλλος ( και αλίμονο του – αν δεν είναι πανίσχυρος, δεν μας κάνει) δεν υπάρχουμε, μιας και δεν έχουμε καθρέφτη να μας δούμε πλήρεις.
ΕΙΜΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ οπότε (κι όχι ένα μισό που αγωνιά να βρει ένα άλλο μισό για να ολοκληρωθεί.)
Η συνεδρία μας, με ό,τι χρειάζεται η ψυχή, η καρδιά και το σώμα μέσω της ρεφλεξολογίας, του μασάζ, των βοτάνων, θα βοηθήσει στην εξισορρόπηση σου και θα βρεις τον εαυτό σου και τα πατήματα σου προς την ολοκλήρωση.